Ha, dartgaste ...

Tja niet alleen Dicky zelluf, maar ook de rest van Nederland is ook dese maand nog zwaaer onder de indruk van de prestaties van de nu al legendarische Haginees, Raymond van Barneyveld. Ik wilde in dese colum eens even stilstaan bij 1 de gevolgen hiervan voor bv. de electronische dartsport. [E-Darts]

Uit betrouwbare bron heb ik vernome dat met name bedrijven die in de electricsche dartbordhandel zitten het errug zwaar hebben. Mannen die thuis aan de vrouw moeten vertellen dat de baas ze vanaf volgende maand niet meer ken betale, echt sneu. Geen kip wil namelijk meer in een café op zo'n speelgoedautomaat darten en bijna alles is de laatste maanden zo'n bietje overgegaan op bristle- (echte) dartborden. Zelfs bij de Makro op het industrieterrein passeren pallets dartborden de kassa's terwijl achteraan op de schappen een paar electronische dartmachientjes stof staan te vange. Ja het is echt allemaal erg triest en, indirect welliswaar, allemaal de schuld van Barney.

Toevallig bracht Dicky laatst een bezoek aan een wagenings eetcafeetje, waar de mixed grill echt van uitzonderlijke klasse is. Hiervan nog nagenietend zat ik vanachter zijn koffie een paar gaste te bekijke die een paar prikkertjes (pijlen durf ik het niet te noemen) in zo'n plastic bord zaten te rammen waar toevallig dezelfde getallen opstonden als op het dartboard wat Dicky thuis heb hange. Een geloei van lampies en geluidjies dat het een lieve lust was. Ieder zijn schik, ikke doet nie moeilijk.

Toen die gaste verdwene waren dacht Dicky dat het misschien een slim moment was om effe te toiletteren. Slenterend richting andere zijde van het etablissement stond ik effe stil bij de installatie met de prachtige kleuren, vele knopjes en displees en het sfeervol verlichte bord. De gevoelsmens in mijn kwam boven, "zo slecht kenne die dartkaste toch niet zijn" ? Ik trok de stoute schoenen aan en vatte het plan om zelf effe een enkel pijltje te smijten. Op het moment dat Dicky de eerste pijl uit het bord trok ging potverdorie al het licht van die kast uit !!! Wat een kriminele, er motten zeker weer knaken in die kast. Dicky trok zich er niks van aan en in het halfduister ging hij op zoek naar de ockie. Dat bleek een rode nummerplaat te zijn. Vanachter de ockie wierp hij de eerste pijl. Die zwabberde naar de trippel-nergens. Veel te lichte pijlen, grammetje of 16,1298 schatte ik. Iets harder gooie, hupla tweede pijl in de dubbel-nogverderweg. Afstand klopt niet, is te ver. De derde pijl werd maar weer weer netjes terug in het bakkie aan de zijkant van de kastjie gelegd. Nee, dit is echt niks en wordt ook nooit wat.

De waard van de toko had Dicky zien gooien en stapte parmantig op hem af. "Zo, krijgen we al het Barney-gevoel"? Ik kromp werkelijk ineen, kalm blijven, netjes en aardig blijven dacht ik in mezelluf. "Ja, deze pijlen zijn een beetje lichter dan die stalen darts", zei de waard. Beetje, BEETJE? dacht ik. "De werpafstand kon wel eens niet helemaal juist zijn", zei ik neutraal. "Jawel hoor, je moet ook op dat ding gaan staan". Ahhhh, zie je wel, de afstand klopte dus niet, echte darters staan ook nooit op de okie en als je dus achter deze staat, sta je te ver weg. "Ja het was wel even wennen hoor", zei Dicky netjes. "Maar het valt niet tegen", slijm slijm. "Heb je die Van Barneveld laatst nog op TV gezien"? vroeg de waard. Gezien? GEZIEN? Dicky was zelf alle 9 dagen op de Embassy geweest, in de perskamer had Dicky stoelnummer 1. Elke dag kwam Barney zelf langs om zijn email checken (gratis telefoonlijnen, de wereldkampioen is kostenbewust) en effe bijkletsen met de pers. Wat een afknapper is deze gebaksvogel met zijn nepdartkast.

"Van Barneveld", pff, echte darters noemen hem Barney, of anders Raymond, maar zeker niet "Van Barneveld", wat een eikel is deze vent. "Ja hoor, ik heb hem ook gezien op TV, en wat een enorm knappe prestatie van hem, hè?" antwoordde Dicky met een wedervraag. "En mag ik de rekening" voegde hij er snel aan toe, met in zijn achterhoofd het voornemen om er zeer rap vantussen te trekken. "We vonden het allemaal zo enorm spannend" meldde de kroegbaas. Lummel, natuurlijk darts is prachtig spannend, als je dat na 1995 en 1998 nu nog niet weet, ga zelf darten!. Dicky's bloed begon te overhyperkoken, een fooi zat er natuurlijk allang niet meer in, de hele rekening werd vijf keer zelf nagerekend. "Tot ziens", klonk het nog beleefd, maar buitengekomen had Dicky grote moeite het hele terrasmeublement (6 tafels en 23 stoelen) in een keer door de ruit terug naar binnen te flikkeren.

Darters, hoed U voor de hevig in aantal toenemende gladdetaal sprekende meelopers, is allemaal errug slecht voor het hart. En Barney, mocht je dit lezen, win asjeblief voor mij nog 1 keer de Embassy, zodat deze dart-flipper-fruitkasten met ditto pijlen alleen nog maar op vergeelde foto's in oude encyclopedieen te zien zijn.

Mazzel, Mense, horens.

Dicky Dart