Ha, dartgaste ...

Nou, Dicky ook een keertjeu naar The Lakeside. De eerste keer effe verkennu. Dus nie gelijk naar de grote Embassy, maar effe naar die voorrondjes, eind novembur. Is maar 1 daggie, want Dicky ken nie lang van huis.

De reis erheen was memorabel, grauwe luchte en slechte wegen, in Belgie motte ze vollegens mijn het asfalt nog uitvinde. En die Franse borden langs de weg ware helemaal onleesbaar zeg. En dan bij Calais met de auto op de trein. Hoe ken het. Alle stoele ware uit de trein gesloopt, extra grote deuren erin gemaakt en je ken zo met je karretje naar binnen rijde. Geen conducteur gezien. Maar ook geen KEETERING. Dat heb ik 1 van die gaste wel effe verteld, zou ie op de office over nadenken zei ie.

In Engeland aangekomen krijg Dicky de ene beroerte na de andere. Je mot er namelijk links rijde. Daar zijn grappies genoeg over gemaak. Daar doet ik nie aan mee, het blijf zielig voor die gaste.

Op naar The Lakeside Country Club, 2 uurtjes rijde en je bent er. En dat is me wat jongens. Alles ademt er dartgeschiedenis en -emotie uit. Je krijg al de kriebels als je van het parkeerterrein naar de ingang loopt. Je traanvochtklieren beginen spontaen overuren te draaien als je door de hal loopt. En na een eerste blik op het podium houdt je het niet meer uit. Je knielt trillend neer voor het dartbord en kust de okkie. Ik werd hardhandig uit mijn droom gerukt en in mijn kraag gegrepe en een engelse Bobby vroeg mij wat ik daar mos. Ik vertelle dat ik meewerruk aan een website als journalist / commentator.

En ineens werd die vent vreselijk vriendelijk. Sorry Mijnheer, sorry, en of ik een kleine rondleiding wilde. Nou, een grote mag ook zei ik. Mense, houd je vast, hier kome eigengeschote plaatjes van de heilige dartgronden:

	De plaatjes van de zaal zijn niet ech mooi geworde. Het was veul te donker. Morgen weer probere.
Het nieuwe balkon, dan kenne d'r nog meer mense in. Sjiek hoor.		De speciale vloerbedekking, daar ken mijn Ernumse neeffie Stef nog errug veul van lere.

Loop effe mee naar achtere mense. Dat heet beksteeds geloof ik.

De Fotogallerij (Veul groter) Dat mot Dicky thuis ook hebbe. Weg met die trouwfoto's van Harry en Thea.		Ere wie ere toekom, eerlijk waar. Je zal hier toch maar een keer net als onze Haagse Barrenie de finale winnen, zeg.

De Pressroem. Hier komp Dicky tijdens The Embassy te zitte met zijn laptoppie en ISDN-goldcard.		De TV-studio van de BBC. (wordt momenteel gerenoveerd) Da's allemaal nog een bietje te hoog voor Dicky.

De veligheidsinstrucies. Geldt natuurlijk never nooit niet voor Dicky.		Zooitje achter de buhne. Kijk mense, dat zie je op TV natuurlijk niet he?

Het geheel was allemaal errug goed georganiseerd, kijk maar:

Het toeziend en alziend oog van de British Darts Organisation (BDO) Echt allemaal Nice Luitjes daar.		Maar die 6 man motte wel presies in dese Truck passe, anders komme ze geheel niet op tijd thuis.

Toch waren er nog een klein aantal Engelse onhebbelijkheden:

Anders dan wij, beginne die gaste hier 's ochends met het diner. Gebrade worssies, speklappies, champignons.		En nog een probleempie, ze hebbe hier ook hele andere telefoonstekkers. Mosse we alweer naar de shop.

Dicky's conclusie:
Het is een heel raar land dat ENGEland. Maar ze kenne er wel dartte. En op The Lakeside ben ik zeker niet voor het laatst geweest. Best wel toffe gaste hier. Op The Embassy maar eens effe wat diepte-interviewtjes aangaon. Kijke of ze net zo goed lulle as dat ze kenne dartte.

Mazzel, Mense, tot de volgende keear,

Dicky Dart